Rithöfundurinn Gerður Kristný flutti nýtt ljóð þegar tendrað var á ljósum Oslóartrésins við Austurvöll á dögunum í tengslum við árlegt átak Styrktarfélags lamaðra og fatlaðra.  Ljóðið er tileinkað Ketkrók, og er hluti verkefnis sem Gerður vann ásamt iðnhönnuðinum Hrafnkatli Birgissyni. Úr varð jólaórói sem prýðir nú tréð við Austurvöll, Hrafnkell fæst við stálið en Gerður við orðin.

Ljóð Gerðar flytur lesandann aftur í tímann, inn í baðstofuna þar sem Ketkrókur sjálfur er að myndast við að krækja sér í bita. Hvort hér er komin nýtt afbrigði af baðstofu-rómantík skal ósagt látið,  en dæmi hver fyrir sig.

Óróinn er fáanlegur í verslunum víða um land og rennur ágóði sölu hans til Styrktarfélags lamaðra og fatlaðra.

Kjötkrókur kemst í feitt

Norðanbálið hamast

svo hvorki heyrist

spunahljóð né spjall.

Húsbændur loka að sér

í rekkjunni.

Engin leið að vita

hvort það er ástin eða óveðrið

sem lætur allt leika á skjálfi.

Heimasætan grúfir sig

yfir askinn,

slafrar í sig lambi

og laumast til að góna á

nýfermdan niðursetninginn.

Það sem menn stælast

af dúntekju og dagróðrum!

Svo er bitinn búinn

en meira bíður

inni í eldhúsi.

Göngin fyllast af

forvitnum draugum

(aðallega fyrri ábúendur

og stöku útburður).

Stúlkan olnbogar sig

að hlóðunum

og lyftir upp lokinu.

Þá berst brölt af sperru,

spyrnt er í háfinn.

Krókur sígur

niður úr kófinu,

glampandi öngull

í myrkurhyl.

Sterklegar greipar

ljúkast um færið.

Stúlkan bregst skjótt við,

handtökin snör eftir

spuna og gegningar.

Hún grípur krókinn

og festir við klukku og kot.

,,Hirtu ekki um kjötið!

Steldu mér!

Ég er steini léttari!”